Od Rosalie

  Odsunęłam się od Ruvika. To wszystko co się tam działo... tyle krwi, nienawiści którą czuło się w każdym pomieszczeniu... tylu ludzi, którzy chcą mnie zabić. Tyle martwych ciał na każdym korytarzu, w każdym pokoju... 

-Gdzie ty byłaś? Jak się tam znalazłaś? 

-Było tam...Tam przeprowadzali eksperymenty na młodych kobietach... ja byłam ich celem... To był budynek czarodziejów... A tam znalazłam się bo... chyba... mój ojciec jakoś się mści, próbuje przynajmniej... byłam w domu, w łazience... kiedy otworzyłam drzwi... byłam w tym budynku... 

-Spokojnie, jesteś ze mną bezpieczna...

  Spędziliśmy ze sobą sporo czasu. Może dwa dni? Nie liczyłam ile minęło. Lubiłam z nim być, uwielbiałam, kochałam jego towarzystwo. Jednak Ruvik pytał się co jakiś czas jak się czuję, czy wszystko w porządku ze mną. Czy nie zauważałam nic dziwnego w okół siebie. Jednak wszystko zniknęło, ucichło, uspokoiło się. 

  Siedziałam z nim przy stole, rozmawialiśmy, śmialiśmy się... było świetnie. 

-Jesteś dla mnie całym światem i nie chcę cię stracić. 

-Wiem... ale teraz na jakiś czas musimy ograniczyć kontakt... mam kilka spraw...

-Ach tak, Panie Tajemniczy. - zaśmiałam się i chwyciłam szklankę z sokiem. - A więc powiem tyle, że będę tęsknić. - uśmiechnęłam się do niego. 

-Mam nadzieję, że nie zrobisz nic głupiego.

-A co masz na myśli, mówiąc COŚ głupiego?! - udałam oburzoną. 

-Nie wiem, wszystko może się zdarzyć, nie zdziwi mnie chyba nic, Rose. - zaśmiałam się wraz z nim. 

-Och ty... - zmrużyłam oczy i walnęłam w niego poduszką którą trzymałam na kolanach. 

-Za co to?! Stwierdzam fakt!

-Fakt jest taki, że po prostu mam pecha... 

  Posmutniałam a on od razu to zauważył.

-Co jest?

  Milczałam.

  Tyle niewiadomych dni spędzonych bez Ruvika to dla mnie dni w męczarniach. Będę strasznie tęsknić... Możemy równie dobrze zobaczyć się za rok, dwa, albo wcale. Wcale... boże, jakie to okropne słowo w tej sytuacji. Nigdy nie zobaczyć już Ruvika...? Aż zachciało mi się ryczeć, wyć i krzyczeć na wszystko i wszystkich. To nie fair. 

-Hej... Rosalie... - powiedział łagodnym głosem i zbliżył się do mnie - będzie dobrze...

-Co jak... co jak nie wrócisz...? 

-Wrócę... 

-Nie wiesz tego.

-Wiem na sto procent, nie zostawię cię samej, zawsze to zbyt długo...

-Dla mnie to pieprzone zawsze to jak wieczność bez tlenu. 

-Aż tak... aż tak Ci na mnie zależy...? - zdziwił się.

-Tak! Bardzo zależy... - odsunęłam się od niego i poszłam do drugiego pokoju. 

-Rosalie, zaczekaj... 

  Stanęłam do niego tyłem. Zamknął drzwi za sobą i podszedł do mnie. 

-Nie zniknę na zawsze, wrócę. 

  Odwróciłam się do niego a on podszedł bliżej, starł łzy z moich policzków i przytulił. 

-To nic nie daje... Ruvik... to może być ostatnie takie bliższe spotkanie...

-Źle o tym myślisz. - uśmiechnął się pocieszająco.

-A jak mam myśleć?!

-Myśl pozytywnie. 

-Pozytywizm w tej sytuacji to okłamywanie samej siebie...

-To raczej pocieszanie...

-Pierdzielisz... - odsunęłam się od niego powstrzymując łzy.

  Westchnął i pocałował mnie niespodziewanie. 

  Wziął mnie za ręce i usiadł ze mną na brzegu łóżka. Całował mnie po szyi. Nie mogłam się oprzeć, chociaż dalej miałam ochotę płakać. Po chwili to minęło, nie chciałam się wycofywać.