Od Rosalie

  Wyjęłam wykrywacz i usiadłam na dachu, weszłam po małej drabinie. Były tam co prawda kraty w oknach, ale udało mi się przez nie prześlizgnąć zważywszy na to, że kraty te były w ogóle wyłamane. Wpatrywałam się w wykrywacz, pokazywało dużo zombie, ale także zielone kropki. Jak to? Strefa wyszła aż tak daleko? Szpital jest oznaczony jako opuszczony, po co mieliby tu przychodzić? 

  Zeszłam z dachu i poszłam szukać Ruvika. Biegałam po korytarzach i szukałam go wołając. Znalazłam go po przeszukaniu trzech pomieszczeń.

-Co się dzieje? - spytał zamyślony.

-Zbliża się tu Strefa...

-Jak to?

-Słuchaj... zobaczę czy to nie są moi przyjaciele, jeśli tak to nie mamy się czego obawiać. 

-Jesteś zakażona, zorientują się, że masz infekcje i zabiją cię.

-Nie zabiją mnie. Spokojnie. Poczekaj tu. 

  Wybiegłam na zewnątrz i wyszłam przez dziurę w płocie. Na swojej drodze spotkałam Gale'a. Pobiegłam w jego stronę i stanęłam na przeciwko przyjaciela. 

-Ty... ty żyjesz? 

-Żyję... Gale, czemu jesteś tu tak daleko od miasta?

-A ty?

-Odpowiedz mi najpierw. 

-Twój ojciec zarządził przeszukanie lasów i domów jeszcze raz bo zombie zaczynają zabijać szkieletory, stają w obronie ludzi. Zabijają już tych, którzy są blisko przemiany w szkieletory. 

  Zaskoczona ucieszyłam się. Jest nadzieja!

-Muszę sprawdzić to miejsce. - spojrzał na szpital.

-Nie. - zatrzymałam go. - Nikt tam nie wejdzie... Nikogo tam nie ma, jestem tylko ja i mój... przyjaciel.

-Ktoś żywy, ta?

-Tak. 

  Wyjął skaner, przestraszyłam się. Jak zobaczy zakażenie zwinie mnie do SB. Nie zostawię Ruvika, nie chcę go zostawiać. Chcę tu być. Z nim. 

-Popsuł się. - westchnął wpatrując się w urządzenie. - Sprawdzę go na tobie. 

-Sprawdź na sobie. 

-Co to ma znaczyć? Sugerujesz coś?

-Tak, jestem zakażona. 

-Co?!

-Tak, dobrze słyszałeś. Ale mój przyjaciel wynalazł coś co zapobiega infekcji.

-Żartujesz sobie ze mnie, tak?

-Ile mnie nie ma? No ile? Od tamtego napadu na naszą szóstkę jestem zakażona. Minął miesiąc, chcesz mnie zastrzelić? Gale, jesteś moim przyjacielem... 

-Znaleziono żywą w lesie.

-Widziałam ją już wcześniej. 

-Jestem jej opiekunem, jak ona coś spieprzy będę musiał ją ganiać po lasach. Daj mi znać, jakkolwiek.

-Czekaj... wiesz coś jeszcze o zombie?

-Jest gdzieś w mieście grupa zombie która podobno... czuje... czy coś, nie wiemy co to dokładnie ma znaczyć, mamy patrolować teren.

-Tu jest moje miejsce i stąd się nikt nie rusza. A co u mojego taty?

-Jest załamany twoim zniknięciem, organizował wszelkie akcje ratunkowe ale bez skutku. 

-Ja nie wrócę. Nie chcę. 

-Jasne. 

  Weszłam do szpitala i usiadłam koło Ruvika. Słuchał radia. Słyszałam to co mówiono, że zombie zaczynają chronić ludzi przed szkieletorami, przed ich napadami. 

  Spojrzałam na Ruvika zaskoczona. 

-Słyszysz to? Jest fantastycznie! 

-Ciekawe co ich ruszyło...

-Fakt... ale... cudownie! Zaczyna się wszystko układać, po tylu latach infekcji zaczyna się polepszać...

-Rozmawiałaś z tym z SB?

-Tak. Powiedziałam, że nie ma tu czego szukać, chyba nie chcesz wrócić do świata zamkniętego i ograniczonego? Jeśli chcesz powiedz, pójdę z tobą. 

-Czemu nie poszłaś z nim?

-Bo nie chcę cię tu zostawić.

-Jeśli jest ci tu źle, idź...

-Poszłabym, gdyby było mi źle. - uśmiechnęłam się do niego. - Zostaję z tobą, jest mi tu dobrze. Przy tobie jest dobrze...